podłość niektórych charakterów, kształtuje odporność innych, zabijając ciepło,wrażliwość i uśmiech.

nie jestem taki jaki byłem, ale jestem - w ułamku procenta dawnego siebie choć gardziłbym tym dziśsobą zapewne, będąc w dawnej powłoce
gdzie moja tożsamość ? tak silna, gdy kreśląc losy zdarzeń uśmiechałem się do wszystkich dobrych ludzi

już nie uśmiecham się jak kiedyś, bo boję się tych "dobrych" ludzi

i nie zamierzam wybaczać żadnego z kłamstw, ani wygodnych w danej chwili słów, mocno nadużytych. dwulicowości czy arcypodłych zachowań nie widzę powodu odpuszczać - zostawiam je na duszach złych ludzi jak pomarańczowe drzwi, niegdyś malowane złodziejom , kurwom i bandytom, zostawiam na wieczność, zatrzymuję w ich plugawych sercach.

czekając na chwilę gdy zapomnę o wszystkim, na chwilę gdy sny będą inne, na chwilę gdy ktoś o czystym sercu zobaczy siebie, przez moje.
budzę się czasem i nie wiem czy to już
byłoby to przecież zbyt piękne
szczypię

życie mówiło do tej pory , że źle jest wierzyć
w cokolwiek